"Που έχεις χαθεί εσύ?", ρωτάει την κλασσική ερώτηση ένας παλιός μου φίλος και αρχίζω να κάνω μια σούμα των τελευταίων μηνών μέσα σε 2-3 προτάσεις. Κάπου εκεί μου έρχεται και η φλασιά ότι έχω χαθεί και από το blog. Όχι χωρίς δικαιολογία βέβαια ή μάλλον καλύτερα χωρίς αιτία. Δεν βαριέσαι όμως...whatever. I'm back ;)
Κάποιες είχα την τύχη να τις ακουσω αυτοπροσώπως, κάποιες μου τις μετέφεραν. Νομίζω κάποιες τις έχω ξαναγράψει , αρα είναι all time classic.Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις έχω να δηλώσει είναι συμπτωματική :)
- Δεν ξέρω για διακοπες μωρό μου. Βασικά εχω μαζέψει πολλά λεφτά....και θέλω να τα φάω με τους φίλους μου.
-Που να πάμε για καφέ άραγε...Γαμώτο δεν δουλεύουν και οι φίλοι μου στο **** να μας κεράσουν τον καφέ.
-Αλήθεια δεν ξέρω τι γυρεύουν τα βιβλία από το πανεπιστήμιο πειραιά στη βιβλιοθήκη μου μωράκι μου. Αφού εγώ είμαι στο ΤΕΙ Πειραιά. ( ο μυθομανής)
-Δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ στην ζωή μου. Σου άφησα και 10ευρώ στην πολυκατοικία σου για τις υπηρεσίες σου.
-Σορυ που δεν σε πήρα ποτέ τηλέφωνο , αλλά όταν έφτασα στο νησί έπεσε το κινητό μου στο λιμάνι. (αυτό μετά έμαθα ότι ήταν αλήθεια lol)
-Είχα πάει επίσκεψη με τους γονείς μου στα ξαδέλφια μου χτες βράδυ. Ναι μετά ο δικοί μου κατά τις 12 ξεκινήσανε για το χωριό . Ναι και μετά αποφάσισαν οι ξαδέλφες μου να κάνουν ένα πάρτυ και δεν μπορούσα να φύγω πριν απο τις 5 το πρωί γιατί θα θύμωναν. Ε τι νομίζεις βρε κουτό δεν ήθελα να ρθω να σε δω?
-Δεν είναι ότι ξενέρωσα όταν μου είπες ότι δεν πρόκειται να ξαναγίνει τίποτα μεταξύ μας. Απλά ζαλίστηκα εκείνη τι στιγμή και πηγα στην κουζίνα να πιω πορτοκαλάδα .
-Θα σε πάρω τηλέφωνο μωράκι μου να βγούμε το μεσημεράκι οκ?
-Έλα αγάπη μου, δεν προλαβαίνω τώρα, μπορείς κατά το απόγευμα?
-Μωρό μου , σόρυ αλλά δεν μπορώ με τίποτα. Θα περάσω κατα τις 11 από το σπίτι σου να σε πάρω.
-Αχ είμαι πάρα πολύ κουρασμένος.. δεν το αφήνουμε για αύριο?
-Δεν θα μπορέσω να έρθω στα γενέθλια σου λυπάμαι. Πρέπει να καθαρίσω το σπίτι επειγόντως.
Για γέλια ή για κλάματα?
Την άνοιξη την παρακάμψαμε εννοείται. Και άρχισαν οι ανησυχίες και τα προβλήματα του καλοκαιριού. Πού θα πάμε διακοπές? Σαντορίνη? Ίο ? Νάξο ? Ποίος θα πάει με ποιόν ? -Είμαι και πολύ δημοφιλής και όλοι με θέλουν μαζί τους μπουαχαχα- Λεφτά? Εδώ μας καίει . Πρέπει να κατεβάσουμε τα καλοκαιρινά . Να δούμε τι μαγιό θα πάρουμε φέτος. Τι αλχημείες θα κάνουμε φέτος για να μαυρίσουμε -έχω πασαλειφτεί από βαζελίνη μέχρι μπύρα μπας κ πάρω λίγο χρώμα - Δυστυχώς έρχονται και εξεταστικές. Ανοίξανε και τα κλαμπ της παραλιακής . Τι να κάνουμε. Έβαλα κ για φόντο την εικόνα που έχω στο μυαλό μου από τώρα για τις καλοκαιρινές διακοπές . Μόνο που δεν θα μου πήγαινε το μαύρο μαγιό. Τέσπα.
Προσπάθησα να γράψω τις πιο πετυχημένες που μπορούσα να θυμηθώ :)
1-Εξαγριωμένος καθηγητής προς τον άμοιρο μαθητή: Διάβασε λίγο παιδάκι μου!!δεν θα περάσεις πουθενά!τι θα κάνεις στη ζωή σου πια?
Πόσο σημαντικό είναι ένα ευχάριστο περιβάλλον εργασίας για την πρόοδο της εταιρίας και των εργαζομένων? Αρκετό έως πάρα πολύ θα έλεγα. Αλλά αν αναλογιστούμε λίγο θα δούμε ότι αυτό δεν το αντιλαμβάνεται ο περισσότερος κόσμος-και κυρίως οι εργοδότες-.
Ποιός θέλει να πηγαίνει στη δουλειά του κάθε πρωί και να του συμπεριφέρονται ψυχρά, λέγοντας του μια καλημέρα μέσα απο τα δόντια? Κανείς. Αλλά είναι γεγονός ότι στις περισσότερες δουλειές η ατμόσφαιρα που καλούνται να αντιμετωπίσουν κάθε μέρα οι εργαζόμενοι απέχει πολύ από την ιδανική. Μούτρα, γκρίνιες κακή διάθεση είναι αυτά που κυριαρχούν. Άλλες φορές από τον εργοδότη και άλλες από τους υπόλοιπους συναδέλφους. Απότοκη συνέπεια όλων αυτών είναι οι "μετοχές" της επιχείρησης να πέφτουν. Η άσχημη διάθεση μεταβιβάζεται στον υπάλληλο και αυτός την περνάει στους πελάτες θέλοντας και μη.
Τα νεύρα, οι φωνές και οι συμπεριφορές "στριγγλίασης" που χαρακτηρίζει κυρίως κάποιες 40άρες επιφέρουν ένα αντιστρόφως ανάλογο αποτέλεσμα .Ας σας δώσω κάποια απλά παραδείγματα.
"Δούλευα στο *** και είχαμε ένα 15 λέπτο διάλλειμα. Μέχρι να πάω να περιμένω να πάρω το ασανσέρ να κατέβω από τον 5ο και να κατέβω πέρναγαν 5 λεπτά .Μέχρι να βγω να ανάψω ένα τσιγάρο είχανε περάσει 10 λεπτά και ήδη με φώναζαν από το μικρόφωνο να ανέβω πάνω .Μάλιστα μια φορά είχα ζητήσει να φύγω 10λέπτά νωρίτερα(10 λεπτά!) γιατί η μητέρα μου είχε πάει στο νοσοκομείο και δεν με άφησαν .Μου είπανε ότι εδώ είναι σοβαρός χώρος και δεν μπορώ να φεύγω ότι ώρα θέλω" μου λέει η Κ. για την περίοδο που δούλευε σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα.
"Ήμουν σ ένα μαγαζί με ρούχα και υπήρχαν άλλες 3 πωλήτριες. Αυτές όλη την ημέρα με κουτσομπολεύανε και με σχολιάζανε για το ντύσιμο μου. Εγώ ήμουν 20 και εκείνες 45 και επειδή αυτές ντυνόντουσαν μέσα στα μαύρα εγώ σύμφωνα με αυτές δεν έπρεπε να φοράω τζην και αθλητικά. Με λέγανε ξέκωλο ψιθυριστά κάθε φορά που πέρναγα...μου είχανε σπάσει τα νεύρα.." μου λέει και η Μ. για την κατάσταση που επικρατούσε στην προηγούμενη δουλειά της.
"Είμαι σ ένα μεγάλο μαγαζί και έχω αγοράσει ένα βραχιόλι και μου το έχουνε πάει στο ταμείο. Αποφασίζω να πάρω και μια μπλούζα και μου λένε να την πάω σε ΑΛΛΟ ταμείο. Καλά λέω, και βαδίζω ανυποψίαστη με τη μπλούζα ανά χείρας στο πρώτο ταμείο που είναι και το βραχιόλι μου, να τα πληρώσω όλα μαζί .Κάπου εκεί ειδοποιούνε τον security από τον ασύρματο ο οποίος έρχεται μέσα τρέχοντας να με σταματήσει λες και πήγαινα να το κλέψω ενώ ταυτόχρονα με πλησιάζει μια άλλη πωλήτρια και μου ζητάει εξηγήσεις για το που πάω!!! Ένιωσα τόσο άσχημα, λες και έκανα κάτι παράνομο . Και το αποκορύφωμα ήτανε όταν πήγα τελικά στο ταμείο είχε κόσμο και αρχίσανε οι ταμίες να φωνάζουνε υστερικά να κάνουμε μια σειρά επιτέλους και δεν είναι κατάσταση αυτή...Λες και ήμασταν ζώα! Δεν νομίζω να ξαναπάω εκεί!" μου περιγράφει και η Λ. για την σαββατιάτικη της περιπέτεια.
Όλοι έχουμε ζήσει παρόμοιες καταστάσεις λίγο πολύ.Δεν κοστίζει τίποτα ένα χαμόγελο, μια καλημέρα , λίγη καλή διάθεση. Είτε απευθύνεσαι σ' ένα συνάδελφο , στον εργαζόμενο σου (που ΔΕΝ είνα δούλος σου) ,ή σε κάποιον πελάτη που ήρθε ο άμοιρος να τον εξυπηρετήσεις. Νομίζω ότι η επιθεώρηση εργασίας θα πρέπει να θεσπίσει πρόστιμα ξινίλας & στρυφνότητας εν τέλει...
Εστω ένας κουλουρτζής ο οποίος αγοράζει 80 κουλούρια x 0,14 ευρώ = 11,20
ευρώ, με 2,8 ευρώ συνολική έκπτωση και 9% ΦΠΑ επί της τελικής τιμής (0,756
ευρώ) που τελικά του στοιχίζουν 9,156 ευρώ.
Τα πουλάει προς 0,50 ευρώ το ένα, δηλαδή σύνολο 80 x 0,50 ευρώ=40,00 ευρώ.
Τα 80 κουλούρια πωλούνται καθημερινά σε ένα κτήριο μιας μεγάλης εταιρείας,
και αν υποθέσουμε οτι ο ίδιος κουλουρτζής πουλάει κουλούρια σε
(τουλάχιστον) 5 τέτοια κτήρια καθημερινά (σημειώστε οτι ο κουλουρτζής
αφήνει τις σακούλες με τα κουλούρια το πρωί και περνάει το μεσημέρι γα να
πάρει τα χρήματα που αφήνουν οι πελάτες σε ένα ποτηράκι), έχουμε σε
μηνιαίο επίπεδο έσοδα (5 εταιρείες) x (25 εργάσιμες ημέρες) x (40,00 ευρώ)
= 5.000 ευρώ (Ω ΝΑΙ!!!), και έξοδα 5 x 25 x 9,156 = 1.144,5 ευρώ, δηλαδή
ΚΑΘΑΡΑ μηνιαία έσοδα= 3.855,50 ευρώ . Φυσικά ο κουλουρτζής δεν εκδίδει
απόδειξη για κανένα από τα κουλούρια που πουλάει, ούτε έχει μαγαζί δηλαδή
λειτουργικά έξοδα, διαθέται μόνο (??) ένα τρίκυκλο μηχανάκι.
Σας φαίνεται τρελό; Και όμως, πρόκειται για τον κουλουρτζή τού κτηρίου
μας, του οποίου τα κουλούρια γίνονται ανάρπαστα και ο οποίος είναι ένας
κακομοίρης (στην εμφάνιση) αλλοδαπός που αγοράζει με τιμολόγια και
διαθέτει ΑΦΜ. Ο εν λόγω κύριος ξέχασε ένα τιμολόγιο μέσα στην σακούλα με
τα κουλούρια κι έτσι μάθαμε πως ζει.
ΑΝΤΕ, ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΡΙΕΡΕΣ ΜΑΣ.
(αυτό μου το στείλανε χτες με email.Oμολογώ ότι ρώτησα μετά και έμαθα ότι είναι πιο εύκολο να βγάλεις άδεια για να χτίσεις στη μέση της Σταδίου,παρά για να γίνεις κουλουρτζής.Κλαψ!)
Μέχρι τώρα σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν γιατί δεν έγινε τίποτα με εμάς....αφού με ήθελες και εγώ σε ήθελα,γιατί έκανες πίσω τελευταία στιγμή?Δεν ταιριάζαμε αυτό είναι αλήθεια..και να σου πω και ένα μυστικό με κανέναν δεν ταιριάζω.Δύσκολα βρίσκω κάποιον που να μην βαριέμαι μαζί του και να μην με κοιμίζει και πολύ δυσκολα βρίσκω κάποιον να με αντέξει.
Καλά έκανες και έφυγες πριν αρχίσει τίποτα.Εδώ θυμάμαι ότι διαφωνούσαμε μέχρι και για το τι θα δούμε στην τηλεοόραση.Ναι γιατί ήθελες να δεις το ποδόσφαιρο σου και εγώ κάτι άλλο.Και δεν υποχωρούσες.Ποτέ δεν υποχωρούσες και εγώ δεν μπορώ να κάνω με ανθρώπους που δεν υποχωρούν,δεν γίνεται να βρω άκρη.
Σήμερα μου είπες ότι τα'χεις ακόμα με αυτήν την κοπέλα που μου είχες πει και πριν 1 χρόνο.Χαίρομαι.Χαίρομαι αλήθεια που βρήκες κάποια να ταιριάζετε και είσαι τόσο ερωτευμένος μαζί της.Αλλά για κάτσε μια στιγμή...
Εσύ δεν μου δείξεις και τα βίντεο από την Γαλλία που πήγες την προηγούμενη βδομάδα και μου μίλαγες για τις Γαλλιδούλες?Εσύ δεν μου δείξες και τις φωτό με μια Γαλλιδούλα που μου πες ότι φλερτάρατε?Και η κοπέλα σου βρε αχρίε????Τι επαγγελματικά ταξίδια και πράσινα άλογα βρε γαιδούρι,τι μου λες ότι δεν κερατώνεις γιατί μισείς το κέρατο?Ας σου καθότανε η Γαλλιδούλα θα σου λέγα εγώ.Ελα ντε όμως που είσαι και κότα και δεν κάνεις εσύ ποτέ τίποτα.Αυτό βασικά έγινε και με μας,τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν ήτανε επειδή το σκέφτηκες και δεν έκανες κάτι μαζί μου επειδή δεν ταιριάζαμε,ήτανε ότι είσαι κότα και γενικά ότι να'ναι.Σίγουρα με την κοπέλα σου ,εκείνη θα σε είχε πλησιάσει πρώτη.Γαιδούρι.Καλά σου έκανα τελικά και σου έσβησα τα mail τότε.Γαιδούρι.
Δεν θα μιλήσω για το Θεό .Δεν θα μιλήσω σ' αυτό το ποστ για το τι πιστεύω ή δεν πιστεύω. Θα μιλήσω για την Εκκλησία. Ή μάλλον τους ανθρώπους που εργάζονται και ζουν από αυτήν.
Έτυχε τις προάλλες να πάω στην εκκλησία να πάω Άγιο Μύρο. Ευτυχώς θυμόμουν ακόμη το δρόμο τόσα χρόνια που είχα να μπω. Με το που μπαίνω ρωτάω μια κυρία που ήταν πίσω από τα κεριά που έχουνε μύρο να πάρω. Μου λέει να πάω απέναντι σε μια άλλη κυρία που καθόταν σε έναν πάγκο. Γυρίζω, κοιτάζω ,βλέπω αυτήν την κυρία να λέει σε μια άλλη γυναίκα πως τελείωσε αλλά έχει μείνει λίγο, είναι πίσω από την κολώνα. Πάω λοιπόν σ' αυτήν την γυναίκα
-Καλησπέρα σας, λίγο μύρο θα' θελα να πάρω
-Δεν έχουμε. Μας τελείωσε.
-Μα αφού, μου είπε η άλλη κυρία ότι έχετε!
-Ε ναι…από πίσω είναι άμα έχει μείνει
Εκεί άρχισαν να μου ανάβουν τα λαμπάκια. Με το ύφος της και τον τρόπο της .Πάω πίσω από την αναθεματισμένη κολώνα, βλέπω μια ολόκληρη γαβάθα είχαν .Ξαναπάω σ΄ αυτήν γιατί είχε τα βαμβάκια και τα αλουμινόχαρτα
-Μπορώ να πάρω λίγο?
-Τι θες?
-Να πάρω λίγο αλουμινόχαρτο καλέ, να τυλίξω το βαμβάκι!
(μου κόβει ένα κομματάκι 1Χ1)
-Ευχαριστώ
-Άλλη φορά να ερχόσαστε πιο νωρίς και όχι τέτοια ώρα, δεν είναι πράγματα αυτά
Έφυγα από την εκκλησία έξω φρενών. Ήτανε τρόπος αυτός? Γιατί μου μίλαγε έτσι? Επειδή δεν ήρθα την ώρα που το μοιράσανε? ΟΚ πες ότι εγώ δούλευα, είχα υποχρεώσεις, έπρεπε να συμπεριφερθεί έτσι? Και γιατί να μου το κρύψει και να μου πει ότι δεν έχουνε? Για το σπίτι της το ΄θελε ?
Ο κόσμος είναι κακός. Και είναι κακός χωρίς λόγο. Αλλά τουλάχιστον τέτοιες μέρες που είναι ,και ειδικά όταν είσαι σε μια εκκλησία και όχι σε μια δημόσια υπηρεσία μπορείς να κρύψεις την bitch μέσα σου και να συμπεριφερθείς καλά. Αλλά τι λέω?
Κατηχητικό πήγαινα μικρή κάθε Σάββατο. Και όχι επειδή με πήγαιναν οι γονείς μου. Μόνη μου ήθελα, γιατί πήγαινε σχεδόν και όλη η τάξη μου και κάναμε χαβαλέ. Ήτανε το must της εποχής. Μ 'άρεσε που παίζαμε παιχνίδια, λέγαμε καμιά ιστορία από την Βίβλο, πηγαίναμε εκδρομές. .Μέχρι και στα μαθήματα μας μας βοηθάγανε οι κοπέλες. Άλλες κάνανε και γαλλικά +αγγλικά στα παιδιά θυμάμαι. Και όλα αυτά εννοείται χωρίς κανένα κόστος. Πράγματι οι κοπέλες που τα κάνανε αυτά ,δεν ξεπερνούσανε τα 30 και ήταν πολύ καλές.
Το κατηχητικό όμως το σταμάτησα. Θυμάμαι που μια κοπέλα είχε ζητήσει από έναν παπά να την βοηθήσει σε μια άσκηση της στο σχολείο. Αυτός γύρισε και της είπε νευριασμένα κάτι σε τύπου τι-θες-άντε-τράβα-φύγε-μυξιάρικο και το κοριτσάκι που ήτανε δεν ήτανε τότε 10 χρονών, έκλαιγε μέρες .Και άντε να το παρηγορούν οι κοπέλες και να προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Αλλά βασικά δεν ήταν αυτός ο λόγος που το σταμάτησα. Θυμάμαι το πρώτο σοκ όταν πια συνειδητοποίησα ότι εγώ δεν μπορούσα να γίνω παπαδοπαίδι. Όχι επειδή το ήθελα, αλλά απλά επειδή δεν μπορούσα .Και μικρή ήμουν αρκετά κακομαθημένο. Το δεύτερο σοκ ήταν ότι μια μέρα πήγανε τα αγοράκια στο ιερό και ήθελα να πάω και γω. Αλλά τα κοριτσάκια απαγορεύεται να μπουν στο ιερό. Δεν μπορώ να θυμηθώ τι δικαιολογία μου είχαν δώσει τότε αλλά το ότι ήξερα τι σημαίνει ρατσισμός συν το ότι είχα διδαχθεί ότι ο Χριστός είχε μιλήσει για την ισότητα των δυο φύλων με έβαλαν σε σκέψεις. Σκέψεις που συντέλεσαν στο να σταματήσω τελικά το κατηχητικό. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου.
Το πήρα απόφαση...Θα γράψω την ιστορία που μου ζήτησε ο anisixos.(katourimeni podia υπόσχομαι να γράψω κάποια στιγμή και τα δικά σου...Αν και δυσκολεύομαι να περιορίσω όπως είπα το συγγραφικό μου ταλέντο.Η σκυτάλη σε όποιον θέλει να την πάρει και με τις ίδιες λέξεις,άντε επειδή μ'άρεσαν.
Ιστορία νο.1 λέξεις: σπίτι ,τρελοκομείο, όνειρο, καφετέρια,εφημερίδα
(Δεν ήθελα να γράψω για κάτι φανταστικό. Ξεκίνησα αλλά μετά δεν μου βγήκε. Μου ‘ρθε λοιπόν αυτό το περιστατικό που είναι 100% real και μου το είχε εξιστορήσει ένας πρώην μου.)
Ο Ν. δούλευε το καλοκαίρι σε μια καφετέρια στα Β.Π. Την δουλειά την είχε βρει μέσω μιας αγγελίας στην εφημερίδα.Μια καφετέρια όνειρο. Δυστυχώς όμως επειδή εμένα το σπίτι μου είναι στο άλλο άκρο δεν πήγαινα να τον βλέπω συχνά(αχ τι έχανα όμως!!!)Η καφετέρια που δούλευε όμως είχε ένα μείον. Ήτανε απέναντι σε ένα τρελοκομείο. Ιδιωτικό τρελοκομείο. Και κάτι που δεν ήξερε όταν άρχισε να δουλεύει εκεί είναι ότι τους τρελούς κατά τακτά χρονικά διαστήματα τους βγάζανε τσάρκα στην καφετέρια απέναντι να ξεσκάσουν. Ναι καλά ακούσατε ,πηγαίνανε τους τρελούς για καφέ. Μου 'χε πει ότι κάθε φορά καθόντουσαν στις καρέκλες, και κουνιόντουσαν μπροστά-πίσω, όλη την ώρα. Ένας μάλιστα είχε πάει και είχε κολλήσει σαν την μύγα στην φρεσκοκαθαρισμένη τζαμαρία του μαγαζιού και την έγλειφε Το αφεντικό βγήκε έξω και άρχισε να του ρίχνει κλωτσιές!!!(τσ τσ τσ μεταχείριση σε τρελό άνθρωπο)Κάθε φορά που πηγαίνανε ρωτάγανε τον δυστυχή πρώην μου.
-Τι ζώδιο είσαιιιιι...?
-Σκορπιός ,απαντούσε εκείνος.
Μετά από 5' ξανά τον ρωτάγανε άμα ξαναπέρναγε. Ύστερα από ένα τέταρτο πάλι το ίδιο. Η πιο κορυφαία συνομιλία είναι η εξής όμως:
-Καλησπέρα τι θα πάρετε? ,άρχισε ο πρώην μου.
-Ένα φυσικό χυμό ανάμεικτο λέει ο τρελός.
Πάει να φύγει ήρεμος ο δικός μου, που για πρώτη φορά συνεννοήθηκαν σαν άνθρωποι και ακούει να τον φωνάζει.
-Ε πσιτ!! Ο ανάμεικτος να μην έχει γάλα οκ?
Posts
